Ο Ντετέκτιβ: Ο ελληνικός Τουρισμός και η θεία από το χωριό ή από το Σικάγο, η σουίτα των αντιπαλοτήτων, Τουρισμός – το ανεπιθύμητο παιδί της ανάπτυξης, ο Κρητικός που κρατάει το τιμόνι… και το πηδάλιο, οι επενδυτές που ψάχνουν και το “σπίτι” τους που δεν το κοιτάνε…, της Επικοινωνίας το ανάγνωσμα, το γκουρμέ κακομοιριάς και οι πτήσεις προς την κορυφή!

Ο ελληνικός Τουρισμός και η θεία από το χωριό ή από το Σικάγο

Ο ελληνικός Τουρισμός κάποτε ήταν σαν τη θεία απ’ το χωριό: απλός, αυθεντικός, καλοσυνάτος και τίμιος. Τα τελευταία χρόνια δε και σαν την θεία από το Σικάγο, που με τους παράδες και την εξυπνάδα της τα βολεύει όλα.

Κάθε χρόνο, πανηγυρίζουμε για τις αφίξεις, στήνουμε καμάρι στα δελτία τύπου, και λέμε ότι «πάμε καλά», κυρίως οι κυβερνώντες!

Μόνο που οι τουρίστες ξοδεύουν λιγότερα, οι επιχειρήσεις κερδίζουν με το ζόρι, κι ο μισός κλάδος τρέχει σε ψυχολόγο (όταν δεν τρέχει σε λογιστή).

Από δίπλα, η Πολιτεία κάνει σαν να πρόκειται για παρεξηγημένο success story. Δεν υπάρχουν κίνητρα, δεν υπάρχει στρατηγική, δεν υπάρχει ουσιαστική στήριξη.

Μόνο φόροι, τέλη και γραφειοκρατία.

Και στις κορυφές του κλάδου — επενδυτικά κουφάρια, εσωτερικοί πόλεμοι, προσωπικές κόντρες και deals που μοιάζουν με ψιθυρισμένα ανέκδοτα σε lobby ξενοδοχείων.

Η νέα αυτή στήλη ξεκίνησε με πάταγο την περασμένη εβδομάδα.

Και συνεχίζει το ταξίδι της κάθε φορά με check-in στην ελληνική τουριστική πραγματικότητα — που όσο κι αν αλλάζει, ένα πράγμα μένει σταθερό: το χάος με ελληνικό άρωμα και σαρδέλα στο μπαλκόνι.

Ο ντεντέκτιβ επιστρέφει. Και βλέπει ότι στα περισσότερα στέκια της πολιτικής και του τουρισμού… το μόνο που δουλεύει σταθερά είναι το μπλα μπλα.

Η Σουίτα των Εσωτερικών Αντιπαλοτήτων

Υπάρχει μια πολυτελής σουίτα, καλά κρυμμένη στους διαδρόμους του τουριστικού μας θαύματος. Δεν τη βρίσκεις εύκολα στο Booking ή στο Expedia, αλλά οι μυημένοι ξέρουν καλά πού βρίσκεται. Εκεί δεν μένουν τουρίστες, αλλά μικρές πολιτικές φιλοδοξίες, παγωμένα χαμόγελα και… κομμένες εμφανίσεις από συνέδρια.

Είναι η σουίτα όπου μένουν αυτοί που μοιράζονται τον ίδιο χώρο αλλά όχι τις ίδιες προθέσεις. Παλιοί υπουργοί, νέοι θεσμικοί, νυν πρόεδροι, πρώην πρόεδροι, επικοινωνιολόγοι κοινής χρήσης, άνθρωποι του κλάδου που σε δημόσια πάνελ σφίγγουν το χέρι, αλλά από μέσα τους σκέφτονται “άντε και καλά ξεμπερδέματα”.

Είναι η σουίτα της «ενότητας», όπου όλοι φωτογραφίζονται μαζί και μετά ανεβάζουν διαφορετικά captions.

Εκεί, αν τύχει και συναντηθούν δύο που δεν μιλιούνται, θα δεις πιο ψυχρή ατμόσφαιρα κι από το κλιματιστικό στους 16 βαθμούς. Εκεί γράφονται οι παρεμβάσεις “να μην μιλήσει εκείνη”, “βγάλε τον άλλον απ’ το πάνελ”, “μην τον καλέσεις, θα ακυρώσω” – και όλα αυτά με φόντο την κοινή αγωνία για τον τουρισμό (λέμε τώρα).

Στο τέλος, βέβαια, όλοι μιλούν για «κοινή πορεία του κλάδου».

Μόνο που στην πράξη, ο καθένας κοιτάει να κρατήσει το δικό του κλειδί της σουίτας… και να ρίξει τον άλλον στο υπόγειο.

“Φθηνότεροι τουρίστες, ακριβότερη Ελλάδα – και ο τουρισμός στον πάγο”

Ενώ τα νούμερα των αφίξεων φαντάζουν ενθαρρυντικά, η πραγματική εικόνα του ελληνικού τουρισμού είναι πολύ πιο σύνθετη – και ανησυχητική. Η μέση δαπάνη των επισκεπτών μειώνεται, καθώς οι υψηλές τιμές απομακρύνουν τον Ευρωπαίο μεσαίας τάξης. Ο τουρίστας δεν ξοδεύει λιγότερα επειδή θέλει — αλλά επειδή του μένουν λιγότερα αφού πληρώσει για το βασικό πακέτο: μεταφορά, διαμονή, και βασικά γεύματα. Η Ελλάδα έχει γίνει ακριβή χώρα για φθηνούς τουρίστες.

Και αυτό είναι επικίνδυνο μείγμα.

Ταυτόχρονα, η Πολιτεία αντί να θωρακίσει τον στρατηγικότερο τομέα της οικονομίας, φαίνεται να τον αντιμετωπίζει με αδικαιολόγητη αδιαφορία – ή ακόμα και εχθρότητα. Ο τουριστικός κλάδος εξαιρέθηκε ουσιαστικά από τον Αναπτυξιακό Νόμο, σαν να πρόκειται για έναν χορτασμένο τομέα που δεν χρειάζεται επενδύσεις ή στήριξη. Οι νέες επιβαρύνσεις, φορολογικές και λειτουργικές, προστίθενται σε ένα ήδη δυσμενές περιβάλλον κόστους.

Πίσω από τα χαμόγελα των στατιστικών, κρύβεται η στρατηγική απουσία: απουσία πολιτικής βούλησης, απουσία οράματος, απουσία στοιχειώδους συντονισμού. Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα έχουμε μόνο λιγότερους τουρίστες υψηλής δαπάνης. Θα έχουμε έναν τουρισμό λιγότερης αξίας, με επιχειρήσεις σε ασφυξία, τοπικές κοινωνίες σε στασιμότητα και μία Ελλάδα που ποντάρει στο χθες για να κρατήσει το αύριο.

Ο τουρισμός δεν είναι ούτε δεδομένος, ούτε ανεξάντλητος. Και αν η κυβέρνηση συνεχίσει να τον τιμωρεί για την επιτυχία του, σύντομα θα τον αναζητά εκεί που κάποτε τον θεωρούσε αυτονόητο, καθώς τον αντιμετωπίζει σαν ενοχλητικό συγγενή που πρέπει κάπως να περιοριστεί. Και όλα αυτά σε ένα γενικότερο κλίμα “άντε καλά, έχετε δουλειά, τι γκρινιάζετε”.

Κι εδώ, αγαπητοί μου, αρχίζει το δύσκολο: Μήπως από ’δω και πέρα, αντί να ψάχνω ειδήσεις, πρέπει να ψάχνω τουρίστες; Να βγω στις παραλίες, στα σοκάκια, στους πεζόδρομους, με μεγεθυντικό φακό και καπέλο ντετέκτιβ, μπας και εντοπίσω κανέναν που άφησε πάνω από 50 ευρώ στο νησί;

Ή, για να το πω αλλιώς: Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο δεν θα χρειάζεται “έρευνα αγοράς” για τον τουρισμό — θα χρειάζεται έρευνα εξαφάνισης.

Τουρισμός – το ανεπιθύμητο παιδί της ανάπτυξης;

Σε έναν παράλογο διοικητικό σουρεαλισμό, η κυβέρνηση φαίνεται να έχει βαλθεί να αποδομήσει τον τουρισμό – τη μοναδική βιομηχανία που όχι μόνο κρατά τη χώρα όρθια αλλά της προσφέρει και διεθνές αποτύπωμα. Από τη μία ο υπουργός Εσωτερικών Λιβάνιος, προβλέπει με σχεδόν αποκαλυπτική διάθεση μια Ελλάδα-φάντασμα, όπου το 95% θα έχει αδειάσει για να μείνει μόνο ο τουρισμός. Από την άλλη, ο Τάκης Θεοδωρικάκος, με τις νέες «φιλόδοξες» αναπτυξιακές πολιτικές, φροντίζει να αφανίσει πλήρως κάθε αναφορά στον τουρισμό, σα να πρόκειται για κάποια επικίνδυνη μεταδοτική ασθένεια.

Ο Λιβάνιος –που από τα Εσωτερικά προσπαθεί τώρα να… ρυθμίσει το χώμα και το νερό– οραματίζεται ένα νέο αγροτικό θαύμα σε νησιά όπου δεν υπάρχει ούτε έκταση, ούτε εργατικά χέρια, ούτε συνθήκες για παραγωγή, παρά μόνο θάλασσα, ήλιος και επισκέπτες. Η προσπάθεια να αναστηθεί η γεωργία σε νησιά χωρίς νερό, χωρίς αγρότες και χωρίς κτήματα θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο επιδοτούμενου σκετς, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη.

Ο μόνος που είχε το θάρρος να πει τα πράγματα με το όνομά τους ήταν ο Γιώργος Νικητιάδης του ΠΑΣΟΚ, που διάβασε στη Βουλή τις αιτιάσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, αποκαλύπτοντας πως ο τουρισμός απουσιάζει πλήρως από τον επίσημο πλουτοπαραγωγικό σχεδιασμό της χώρας. Όταν αυτοί που κυβερνούν αδυνατούν να αναγνωρίσουν ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς, είναι απλώς θέμα χρόνου να τους στείλει το… ταμείο.

Γιατί όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «αν σου περισσεύει το φως, βάλε σκιά στον τουρισμό».

Οι επενδυτές που ψάχνουν και το “σπίτι” τους που δεν το κοιτάνε…

Κάποιοι επενδυτές με μεγάλη αγάπη για τις “στρατηγικές τοποθετήσεις” — και ακόμη μεγαλύτερη αδυναμία στα παραθαλάσσια φιλέτα — φέρονται να έχουν βάλει στο μάτι ένα θρυλικό παραλιακό ακίνητο που άλλαξε χέρια με το αζημίωτο. Πόσο αζημίωτο; Σχεδόν παραθαλάσσια ληστεία μετά μουσικής — 125 εκατομμύρια ευρώ, για όποιον δεν άκουσε τη βουτιά. Και τώρα, λέει, υπάρχει ενδιαφέρον από ανθρώπους που ήδη έχουν στην ιδιοκτησία τους έναν άλλο πάλαι ποτέ ναό του ελληνικού τουρισμού, που πια μοιάζει περισσότερο με εγκαταλελειμμένο μουσείο της δεκαετίας του ’90.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: Αν δεν μπορούν να “σηκώσουν” το υπάρχον… πώς σκοπεύουν να αξιοποιήσουν το άλλο; Ή μήπως δεν είναι το “χτίσιμο” ο στόχος;

Μήπως ο στόχος είναι οι τίτλοι ιδιοκτησίας, η τοποθέτηση κεφαλαίων και οι εντυπώσεις στα δελτία και πιθανώς “ασφάλιση” των χρημάτων;

Γιατί ένα ξενοδοχείο που δεν λειτουργεί, δεν είναι απλώς επενδυτικό “κενό” – είναι φωνή που λέει «δεν μπορώ, αλλά θέλω κι άλλο».

Μήπως τελικά κάποιοι επενδυτές δεν είναι τίποτε άλλο παρά συλλέκτες φιλέτων, που τους ενδιαφέρει περισσότερο το πού γράφουν οι τίτλοι, παρά το τι γράφεται στα βιβλία των επιχειρήσεων τους;

Ρητορικά ερωτήματα, φυσικά. Ο ντεντέκτιβ δεν ξέρει. Ψάχνει. Και όσο ψάχνει, τόσο περισσότερο μοιάζει αυτή η υπόθεση με αγοραστικό παζάρι… χωρίς τιμοκατάλογο και με πολλή σκόνη στα ράφια.

Ή με καλές προμήθειες από τα “deals”…

Της “πολυτέλειας” το ανάγνωσμα

Σε ένα από τα πιο μαγικά νησιά του Αιγαίου, εκεί που η ησυχία έχει ήχο και η απλότητα ήταν πάντα πολυτέλεια, κάποιος αποφάσισε, αφού αγόρασε μια εμβληματική μονάδα, να κάνει ανακαίνιση,… με ρολό βαψίματος και τιμοκατάλογο Champagne Edition. Το αποτέλεσμα; Ίδιο ξενοδοχείο, ίδια δωμάτια, ίδια σεντόνια – απλώς τώρα πληρώνεις σαν να σε ξυπνάει ο Μποτσέλι με καντάδα.

Οι τιμές πήγαν “στο Θεό” — και οι παλιοί πελάτες, αυτοί που κρατούσαν το μέρος ζωντανό, πήγαν απλώς… αλλού. Γιατί άλλο είναι η στρατηγική repositioning, κι άλλο το “πλήρωνε και μη μιλάς”. Όταν προσπαθείς να κάνεις luxury μόνο με την ταμειακή, το μόνο που καταφέρνεις είναι να μείνει το ξενοδοχείο με τα luxury… κενό.

Μήπως τελικά σε κάποιους δεν λείπει η εμπειρία της φιλοξενίας, αλλά η εμπειρία της λογικής; Ή μήπως νομίζουν ότι αν ανεβάσεις την τιμή, ανεβαίνει αυτόματα και το επίπεδο;

Σαν να βάλεις γραβάτα σε καφενείο και να περιμένεις να γίνει brasserie.

Προβλέπεται ρεκόρ — όχι κρατήσεων, αλλά αποχωρήσεων.

Του Υπουργείου το ανάγνωσμα

Υπάρχουν πολιτικοί που δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό — ιδίως όταν αυτός φοράει τακούνια, χαμόγελο και έχει περάσει κι από τηλεοπτικό φακό. Για κάποιες, το να μοιραστούν το φως με άλλες γυναίκες που ξεχωρίζουν είναι πιο δύσκολο κι από το να ψηφίσουν νομοσχέδιο αντίπαλης παράταξης. Έτσι, όταν μια άλλη εμφανιστεί σε πάνελ, σε συνέδριο ή ακόμα και σε δελτίο ειδήσεων, αρχίζουν τα τηλέφωνα, οι παρεμβάσεις, οι ακυρώσεις – και το γνωστό παιχνίδι του “σβήσε την, δεν με συμφέρει”.

Μιλάμε για πολιτική αδελφοσύνη σε επίπεδο… Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Το σπαθί τραβιέται όχι απέναντι στους αντιπάλους, αλλά σε οποιαδήποτε άλλη γυναίκα έχει κοινό, λάμψη ή – Θεός φυλάξοι – προσωπική άποψη. Αντί για #womenempowerment, έχουμε #womenreplacement.

Μήπως τελικά κάποιοι μιλούν για “συστράτευση των ικανών”, μόνο όταν οι ικανοί είναι οι ίδιοι και κανένας άλλος; Ή για να το πούμε πιο απλά: δεν είναι όλες οι πολιτικές ίντριγκες αντρική υπόθεση. Ορισμένες είναι άκρως θηλυκές, κοφτερές σαν στιλέτο και με οξυζενέ πικρία.

Της Επικοινωνίας το ανάγνωσμα

Στην πολιτική και την επικοινωνία λένε πως δεν μπορείς να υπηρετείς δύο αφέντες.

Ορισμένοι, όμως, προσπαθούν να τους υπηρετήσουν όλους. Ταυτόχρονα. Ένας γνωστός παράγοντας του παρασκηνίου – που εμφανίζεται ως μάγος της επικοινωνίας και “μέντορας” της εξουσίας – έχει αναλάβει να συμβουλεύει μια υπουργό με μεγάλες φιλοδοξίες, μια πρώην επικεφαλής οργανισμού, που δεν αλλάζουν ούτε καλημέρα με την υπουργό, αλλά και δύο προέδρους του ίδιου κλάδου: τον νυν και τον τέως! Αν δεν είναι αυτό τετραπλό θαύμα, τι είναι;

Πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο ανθρώπου, που καταφέρνει να ισορροπεί πάνω σε λεπτά νήματα συμφερόντων, εγωισμών και ανταγωνισμών, σαν άλλος Φιλέας Φογκ σε επικοινωνιακό Around the World in 80 Conflicts. Από τη μια ψιθυρίζει σχέδια “επιρροής”, από την άλλη μεταφέρει τα χαρτάκια με τα εσωτερικά των άλλων στους επόμενους. Αν υπήρχε χάρτης σύγκρουσης συμφερόντων, το πρόσωπο του θα ήταν το watermark.

Το αποτέλεσμα; Στρατόπεδα σε σύγχυση, “πελάτες” σε μόνιμη καχυποψία, και ο ίδιος να ποζάρει αυτάρεσκα ως ο άνθρωπος πίσω από τα πάντα – ενώ στην πραγματικότητα είναι ο άνθρωπος που τα μπλέκει όλα. Η επικοινωνία, λέει, είναι τέχνη. Αλλά όταν την κάνεις με GPS από διαφορετικά στρατόπεδα, στο τέλος όλοι πάνε αλλού. Εκτός από τον ίδιο, που φροντίζει πάντα να μένει στο επίκεντρο. Του μπάχαλου.

Συνεδρίες χωρίς… αίγλη

Άλλο ένα “μεγαλεπήβολο” συνέδριο για τον τουρισμό έλαβε χώρα πρόσφατα — με συμμετοχή τόση, που οι ομιλητές ήταν περισσότεροι από όσους το παρακολούθησαν.

Σκηνικό γνώριμο: ένας χορηγός να πληρώνει για banner, 3-4 τύποι να ανακυκλώνουν τα ίδια “success stories”, και η κλασική παρουσίαση power point με τίτλο «Ο τουρισμός μας: Ευκαιρίες και προκλήσεις» (με έτος αλλάζουμε μόνο).

Η ουσία όμως… καμία. Ούτε νέες ιδέες, ούτε πραγματική συζήτηση, ούτε ακροατήριο. Συνεδρίες που δεν έχουν πια καμία αίγλη — μόνο μικρόφωνα, εμφιαλωμένα νερά και κεράσματα για τις φωτογραφίες.

Αντί για ημερίδες στρατηγικής, έχουμε καταντήσει να βλέπουμε ημερίδες… στρατηγικής αυτοπροβολής. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο τουρισμός μας θέλει φρεσκάρισμα.

Ο Κρητικός που κρατάει το τιμόνι… και το πηδάλιο

Πάντα σοβαρός, σπάνια προβεβλημένος — αλλά όταν μιλάει, ακούγεται από Ηράκλειο μέχρι υπουργικό γραφείο. Ο Μιχάλης Βλατάκης δεν είναι απλώς Πρόεδρος των ταξιδιωτικών πρακτόρων Κρήτης· είναι σταθερά ένας από τους πιο ουσιαστικούς stakeholders του ελληνικού τουρισμού.

Με δεκαετίες εμπειρίας, σχέσεις εμπιστοσύνης με τους μεγάλους παίκτες και ψυχραιμία που θα τη ζήλευαν και… control towers, ο Μιχάλης δεν κυνηγάει τα φώτα — μόνο τα αποτελέσματα.

Είναι από τους λίγους που μπορούν να διαπραγματευτούν με tour operators, να κατανοήσουν τις ανάγκες του πεδίου και να μιλήσουν τετ-α-τετ με την πολιτική ηγεσία χωρίς να χαϊδεύουν αυτιά. Και ενώ άλλοι πασχίζουν για ένα post με hashtag τύπου #strategytourism2025, εκείνος συνεχίζει μεθοδικά να στηρίζει την πραγματική τουριστική οικονομία — ειδικά στην Κρήτη, που δεν είναι νησί, είναι ήπειρος.

Η αλήθεια είναι πως, αν υπήρχαν δέκα Βλατάκηδες ανά Περιφέρεια, ίσως να μη χρειαζόμασταν ούτε task forces, ούτε επιτροπές, ούτε εβδομαδιαία «στρατηγικά» zoom.

Η “Δημόσια Αταξία” στην Αθήνα

Στην καρδιά της Αθήνας, η “δημόσια τάξη” έχει μετατραπεί σε… δημόσιο θέαμα. Στην οδό Καρόλου και μπροστά στο Αρσάκειο, υπό το φως του ήλιου και το βλέμμα της αδιάφορης αστυνομίας, γίνεται χρήση ναρκωτικών, λες και η πόλη έχει εγκαταλειφθεί από κάθε έννοια ελέγχου. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρυσοχοΐδης, μοιάζει να έχει αναλάβει ρόλο παρατηρητή — ή καλύτερα, θεατή σε ένα δράμα που παίζεται κάθε μέρα χωρίς αυλαία.

Η Αθήνα βουλιάζει όχι μόνο σε ουσίες αλλά και σε καυσαέριο: τα μποτιλιαρίσματα έχουν αναχθεί σε πολιτιστική εμπειρία. Κανείς δεν ξέρει πού είναι η τροχαία — ίσως πλοηγείται ακόμα στους χάρτες του ’90. Κι ενώ εμείς παλεύουμε με τις εξατμίσεις, τα λεωφορεία χωρίς air condition και τη μόνιμη κίνηση, το κράτος μιλά για τουριστική ανάπτυξη.

Ποιον τουρισμό; Αυτόν που απολαμβάνει “αυθεντικές” εμπειρίες ανομίας και κυκλοφοριακής παράνοιας;

Οι τουρίστες ζουν μια εμπειρία ζωής: βόλτα με τσάντες αγκαλιά δίπλα σε χρήστες ουσιών, photo-op με αστυνομικούς-θεατές του χάους, και χαλαρές στιγμές στον αθηναϊκό ήλιο — κολλημένοι στην Πατησίων με μια μπύρα-καυτή από το περίπτερο.

Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης έχει μετατραπεί σε Υπουργείο Δημοσίων Σχέσεων με το χάος. Και κάπου εκεί ανάμεσα στους ναρκομανείς και τους κολλημένους οδηγούς, εμείς προσπαθούμε να βρούμε μια πόλη να ζήσουμε — ή έστω να κυκλοφορήσουμε.

Γκουρμέ… κακομοιριάς

Πλήρωσες πάρκινγκ για να φας αγγουράκι και να δεις λαμέ σακάκι; Καλώς ήρθες στην τουριστική “εκδήλωση” της χρονιάς.

Υπάρχουν κάποια ξενοδοχεία που νομίζουν ότι κάνουν “εκδηλώσεις για δημοσιογράφους”, αλλά στην πραγματικότητα στήνουν σκηνικά που θα τα ζήλευε μόνο ο… τοπικός πολιτιστικός σύλλογος. Οι καλεσμένοι πληρώνουν μέχρι και το πάρκινγκ — ναι, και το πάρκινγκ! — ενώ οι οικοδεσπότες εμφανίζονται με λαμέ σύνολα που φωνάζουν “δεν έχω γούστο, αλλά δείτε με!”. Από δίπλα, μικρόφωνο στο χέρι και λόγοι σε στυλ “copy paste από το 2011”.

Το «φαγητό»; Σε δίσκους της συμφοράς, με μπαγιάτικα ψωμάκια, δύο-τρεις ντιπ που ούτε τα πιάτα δεν θέλουν να τους κάνουν παρέα, αγγουράκι, ντοματίνια και ένα ζεστό κρασί που θυμίζει φασαρία χωρίς αιτία. Φτώχεια που δεν είναι καν τίμια — είναι επιτηδευμένα ανέμπνευστη.

Όσο για τους υπόλοιπους “καλεσμένους”; Μοιάζουν με ομάδα “γραφικών all stars”: κάτι influencer που μπήκαν με πρόσκληση-δώρο από ραδιοφωνικό σταθμό, φίλοι του ξενοδόχου με απορίες για το WiFi, και δυο τρεις “παλιοί του τουρισμού” που ήρθαν μόνο και μόνο για να πουν ότι ήρθαν.

Εν κατακλείδι: Μια δήθεν διοργάνωση χωρίς χαρακτήρα, χωρίς περιεχόμενο, και κυρίως χωρίς σεβασμό ούτε στους προσκεκλημένους ούτε στο ίδιο το προϊόν που (υποτίθεται ότι) προωθεί. Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την ελληνική τουριστική φιλοξενία — που όταν γίνεται με τέτοιους όρους, ούτε “γκλαμ”, ούτε επαγγελματική, ούτε καν… φαγώσιμη δεν είναι.

“Πτήση προς την κορυφή, χωρίς … καθυστερήσεις”

Την ώρα που κάποιοι ψάχνουν τον τουρισμό στα πεζοδρόμια και άλλοι τον κατηγορούν για κυκλοφοριακή συμφόρηση, υπάρχουν και μερικοί που απλώς… κάνουν τη δουλειά τους καλά. Πολύ καλά. Ο ντετέκτιβ λοιπόν, μετά από μια επίσκεψη στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών, δηλώνει εντυπωσιασμένος. Όχι μόνο από την κίνηση που σπάει τα κοντέρ, αλλά και από την αίσθηση επαγγελματισμού που αποπνέει ολόκληρη η ομάδα – από το check-in μέχρι το χρηματιστήριο.

 Η Ιωάννα Παπαδοπούλου, με απόλυτη ψυχραιμία, διαχειρίζεται επικοινωνία και marketing σαν να πετάει Boeing 747 σε ευθεία γραμμή – ούτε αναταράξεις, ούτε στραβοτιμονιές. Κι ο Γιάννης Παράσχης, ο μακροβιότερος… πιλότος της όλης ιστορίας, έχει καταφέρει κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα: να φτιάξει έναν οργανισμό που κοιτάει μπροστά, επενδύει σοβαρά, ακούει την αγορά και αποδίδει – και σε μετόχους και σε πολίτες.

Γιατί, κακά τα ψέματα, σε μια χώρα που έχουμε δει αεροδρόμια να περνούν σε άλλα χέρια και να λειτουργούν σαν να είναι σταθμοί διοδίων, το “Ελευθέριος Βενιζέλος” ξεχωρίζει. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν βαλίτσα, ούτε σου κλείνει τις τουαλέτες για εξοικονόμηση. Σου προσφέρει εμπειρία – και γι’ αυτό παίρνει και τα διεθνή βραβεία σαν στραγάλια.

Κι όλα αυτά ενώ είναι πλέον εισηγμένο στο Χρηματιστήριο, με βλέμμα στραμμένο στην ανάπτυξη και τη διαφάνεια. Κοινώς, μπορείς να το “αγοράσεις” κι εσύ – όχι σαν επιβάτης, αλλά σαν μέτοχος.

Αφήστε τους άλλους να μετράνε τα σάντουιτς και τα πάρκινγκ. Εδώ μετράνε αφίξεις, ανταποκρίσεις, και σοβαρές επενδυτικές προοπτικές.

Εμείς πάντως, βάλαμε ήδη εισιτήριο με επιστροφή. Γιατί τέτοια αεροδρόμια δεν τα συναντάς κάθε μέρα.

ΥΓ: Έχει και πολύ σοβαρή ιατρική υποδομή. Και όταν γράφουμε “ιατρική υποδομή”, εννοούμε ιατρική υποδομή. Όταν κάποια αεροδρόμια δεν έχουν ούτε γιατρό…

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης